Van Andrea Mantegna (1441-1506) is er het Veronees Altaarstuk. Het paneel bevindt zich in het Louvre en is uit 1460. Op de afbeelding zien we de kruisiging met de goede en de slechte moordenaar met op de achtergrond Jeruzalem. Het gewaad valt over het lichaam en ruimtelijk is het correct opgebouwd, wat wel blijkt uit het perspectief.Hij begreep Masaccio, maar werkte meer tekenachtig. Het licht is wel hard en scherp en er is minder modellée.
Er was Sandro Botticelli. Hij schilderde onderandere in 1484 de Tronende Maria met Johannes de Evangelist en Johannes de Doper. Het perspectief en de ruimtelijke constructie zijn hier in orde. De plooival volgt het lichaam. Verder is het minder sober dan dat van Masaccio, het is namelijk gedocoreerd met bloemen, vruchten en dergeijke. Het is fijner geschilderd en de figuren worden eleganter.
Dan komen we aan bij Domenico Ghirlandaio. In de Tornabucci Kapel bevindt zich van hem de visitatie van Maria aan Elisabeth (1485). De scène speelt zich in de eigen tijd af. Het zijn zware , monumentale figuren en de plooien volgen het lichaam. Het perspectief wordt moeiteloos toegepast en door de goede toepassing van de ruimtelijkheid zijn er veel niveaus. Het is het tegenovergestelde van de soberheid van Masaccio. Ghirlandaio voegt veel toe. Hij heeft een beduidend andere opvatting. Aan het eind van de vijftiende eeuw wordt de verworvenheid van Masaccio tot wervende decoratieve kunst.
Rond vijftienhonderd is er een groep die teruggrijpt op masaccio's soberheid. Ontwikkelingen in Florence en ook Rome komen weer op. In Rome is dit mede te danken aan de terugkeer van de Paus uit Frankrijk, waardoor er weer een belangrijk cultureel centrum ontstaat. Leonardo da Vinci en zijn fresco van het Laatste Avondmaal (1496) in de eetzaal van de S. Maria della Grazie wijst op een grote soberheid. Alleen de kern van de voorstelling wordt weergegeven. Het perspectief van de compositie klopt met het perspectief van de zaal zelf (mits je op de goede plaats staat natuurlijk). Het verdwijnpunt licht achter het hoofd van Christus. Het sluit aan bij het werk van Masaccio. Christus heeft geen nimbus om het hoofd, maar deze wordt gesuggereerd door het raam dat achter Hem zit. Emoties, gevoelens en reacties worden weergegeven. De figuren staan telkens in groepjes van drie, dit is de ordening. De ene figuur die naar voren valt is Judas.
